“Hoooo, junulo, mi vojaĝas sola… ĉu mi rajtas sidiĝi ĉe vi?”
La maljuna virino ŝajnas timema. Sufiĉe strange, ĉar nenio timindas en malplena vagono de loka itala trajno forgesita de ĉiuj, kie la nuraj vivantaj estaĵoj estas ni du. Krome, mi iĝas terure danĝera kiam oni vokas min “junulo”. Tamen mi sukcesis respondi trankvile.
“Nu, bonvolu, faru [...]
Ĉambro 101
Ni forgesis / ke ankaŭ hodiaŭ matene / sin levis la suno
